20. yüzyılda gerçekleşen "Yeşil Devrim", yüksek verimli tohumlar, sentetik gübreler ve kimyasal pestisitlerle dünya tarımını kökten değiştirdi. Özellikle Hindistan gibi ülkelerde buğday üretimini iki katına çıkararak kıtlığın önüne geçilmesine yardımcı olsa da, bu başarı çok tartışılan bir bedelle geldi. Financial Times'ın analizine göre, bu dönüşümün en az konuşulan ancak en kritik sonucu gıda üretiminin her aşamasının fosil yakıt endüstrisine göbekten bağlanması oldu. Modern tarım, özellikle üre ve amonyum nitrat gibi nitrojen bazlı sentetik gübrelere ihtiyaç duyuyor. Bu gübrelerin doğal gazdan türetilmesi, küresel gıda üretiminin artan hidrokarbon arzına bağımlı hale gelmesine neden oldu.
KÖRFEZ DEVLETLERİNİN STRATEJİK
ROLÜ Petrolün Ötesinde Bir Güç: Gübre ve Lojistik Körfez monarşileri (Suudi Arabistan, Katar ve BAE), artık sadece petrol ve gaz ihracatçısı olmanın ötesine geçerek küresel gıda ekonomisinin merkezine yerleşmiş durumda. Analizde, bölge ülkelerinin modern tarımın temeli olan kimyasal ham maddeleri ürettiği, mamul gübre ihraç ettiği ve gıda emtialarının taşındığı lojistik koridorları kontrol ettiği vurgulanıyor. Amonyak Üretimi: Dünyadaki amonyak ihracatının yaklaşık %30’u Orta Doğu kaynaklı. Suudi Arabistan dünyanın en büyük ikinci amonyak ihracatçısı konumunda. Kükürt ve Gübre: Fosfat kayasını gübreye dönüştürmek için gereken kükürdün yarısı Hürmüz Boğazı üzerinden geçiyor. Şirket Kontrolleri: BAE merkezli Fertiglobe gibi şirketler, Mısır gibi dev üreticilerin kapasitelerini yöneterek küresel deniz yoluyla gübre ticaretine hakim oluyor. LOJİSTİK DÜĞÜMLER: DUBAİ VE HALİFE LİMANI Gıdanın maliyeti ve erişilebilirliği sadece üretime değil, dolaşıma da bağlıdır. Financial Times, BAE'nin bu alanda bir yeniden ihracat merkezi haline geldiğine dikkat çekiyor. Dubai’deki Cebel Ali Limanı, sadece ticari bir merkez değil, aynı zamanda insani yardım koridorlarının ve askeri lojistiğin kesiştiği jeopolitik bir güç unsuru olarak çalışıyor.MİLYONLARCA İNSA KITLIK RİSKİ ALTINDA
Analize göre, ABD-İsrail ve İran arasındaki savaşın enerji fiyatlarını fırlatması, gıda enflasyonunu dünya genelinde tetikledi. Dünya Bankası verileri, Mart ayında enerji fiyat endeksinin %41,6 arttığını, buna paralel olarak gübre fiyatlarının %26,2 yükseldiğini gösteriyor. BM Gıda ve Tarım Örgütü (FAO), savaşın sürmesi durumunda 2026’nın ilk yarısında gübre fiyatlarının %20 daha artabileceği konusunda uyarıyor. Bu durumdan en çok etkilenecek ülkeler ise şunlar: Sudan: Gübre ihtiyacının %54'ünü Körfez'den deniz yoluyla karşılıyor. İç savaşın pençesindeki ülkede 19 milyon kişi açlık tehlikesiyle karşı karşıya. Doğu Afrika ve Güney Asya: Somali, Kenya, Tanzanya ve Sri Lanka gibi ülkeler, mali imkanlarının yetersizliği nedeniyle artan maliyetleri sübvanse edemiyor. Dünya Genelinde: Dünya Gıda Programı (WFP), savaş nedeniyle 45 milyon kişinin daha akut açlığa itilebileceğini öngörüyor.BORÇ KRİZİ DÖNÜŞÜM ZORUNLULUĞU
Analiz, küresel güneydeki pek çok ülkenin borç krizi altında ezildiğini ve bu ülkelerin faiz ödemelerinin, sağlık veya eğitim harcamalarını geçtiğini hatırlatıyor. Financial Times yazarı Adam Hanieh, bu kısır döngüden çıkış için gıda sisteminin hidrokarbon pençesinden kurtarılması gerektiğini savunuyor. Daha sürdürülebilir tarım yöntemleri, doğal gübre kullanımı ve toprak sağlığına odaklanılması, sadece emisyonları azaltmakla kalmayacak, aynı zamanda gıdayı enerji oynaklığına ve savaş risklerine karşı daha dirençli hale getirecektir. Acil çözüm olarak ise koşulsuz borç silme ve yoksul ülkeler için acil finansman desteği ön plana çıkıyor. 
